In december schreef ik over een verschuiving die zich aan het voltrekken was: software die niet langer alleen ondersteunt, maar daadwerkelijk werk uitvoert. Van tools naar workflows. Van workflows naar capabilities. Van capabilities naar systemen die kunnen verbeteren.
Dat was toen nog deels een vergezicht. Een richting waarvan we vermoedden dat hij klopte, maar die we nog moesten bouwen.
Inmiddels zijn we een paar maanden verder. En ik merk dat ik die post opnieuw lees met andere ogen, omdat veel van wat daar als toekomstbeeld stond, nu gewoon aan staat in ons eigen platform.
Membis: the memory of your business
Ons Meeting Automation Platform heeft een naam gekregen: Membis, afgeleid van the memory of your business. Die naam is geen toevallige branding. Hij vat precies samen waar we naartoe bouwen: een systeem dat onthoudt, verbindt en vastlegt wat er in een organisatie gebeurt, zonder dat jij dat zelf nog hoeft te doen.
Want dat is de kern van wat we de afgelopen maanden zijn gaan zien, bij onszelf én bij klanten.
Het werk is niet het probleem. Het bijhouden van werk is het probleem.
We willen automatiseren, ja. Maar niet per se het werk zelf. Het echte werk, klanten spreken, beslissingen nemen, iets bedenken, iets maken, een gesprek voeren, dat doen we graag. Dat wíl je doen.
Het probleem zit in de laag eromheen. Het registreren, het bijhouden, het administreren. De taken aanmaken, beschrijven, verslepen. De deal updaten. De notitie ergens neerzetten zodat je het straks terug kunt vinden.
In mijn vorige bedrijf, Easydash, werkten we ook met kanban-borden. Taken aanmaken, taken beschrijven, taken verslepen tussen kolommen. Ik vond het tenenkrommend werk. Echt vervelend. En toch deed ik het, omdat het nu eenmaal belangrijk is. Als je met een team werkt, wíl je overzicht. Waar staan we? Waar zijn we mee bezig? Wat moet er nog gebeuren? Dat inzicht is geen luxe.
Hetzelfde geldt voor een pipeline. Natuurlijk is het waardevol om een historie op te bouwen van wie je gesproken hebt, wanneer er een reactie kwam, of er een voorstel uitstaat, hoeveel omzet eraan zit te komen. Dat is cruciale informatie. Maar om daar te komen, moet je álles registreren. En registreren is gewoon vervelend.
Dat spanningsveld, inzicht willen maar niet willen bijhouden, is waar Membis nu in stapt.
Een agent, ín het platform, met echte capabilities
Om dat spanningsveld weg te nemen, zijn we begonnen met iets wat op papier simpel klinkt maar in de praktijk behoorlijk wat werk was: we hebben een agent gebouwd die rechtstreeks in Membis leeft. Geen losse chatbot aan de zijkant, maar een agent die onderdeel is van het platform zelf.
En belangrijker nog: die agent heeft echte capabilities gekregen. Precies zoals ik in de december-post beschreef, kleine zelfstandige acties met een duidelijk contract. Een document aanmaken in een werkruimte. Een notitie op de tijdlijn plaatsen. Een deal aanmaken of bijwerken. Een taak verslepen op het kanban-bord. Een weekplanning inrichten.
Elke capability is een losse bouwsteen. De agent beslist op basis van wat je zegt welke capability hij inzet, in welke volgorde, en met welke parameters. Het zijn de bouwblokken waarmee hij het bijhoudwerk voor je doet.
De agent heeft capabilities. Nu heeft Claude Code ze ook.
Daar hebben we recent een stap bovenop gezet die voor mij persoonlijk het kantelpunt was: we hebben een MCP-server gebouwd. Daarmee zijn dezelfde capabilities die de Membis-agent gebruikt nu óók beschikbaar voor Claude Code.
Dat klinkt technisch, maar de consequentie is fundamenteel. De capabilities zitten niet meer in een applicatie opgesloten. Ze zijn losgekoppeld, beschikbaar voor elke agent die ze nodig heeft. Precies het model dat ik in december als richting schetste: capabilities als zelfstandige bouwstenen, samenstelbaar, niet vastgeklonken aan één interface.
Tegen je computer praten, en het gebeurt
De meest concrete verandering zit in hoe het voelt om te werken. Met Wispr Flow praat ik gewoon tegen mijn computer, en de agent, of dat nu de Membis-agent is of Claude Code, voert het uit.
Een greep uit wat op dit moment gewoon werkt:
- Een document laten opstellen en in de juiste werkruimte hangen. Geen tabbladen, geen uploads, één zin volstaat.
- Een notitie op de tijdlijn van een werkruimte plaatsen, tijdens of direct na een gesprek.
- Een nieuwe deal aanmaken in de pipeline, inclusief context uit het gesprek waar het uit voortkomt.
- Taken aanmaken op het kanban-bord én ze laten verslepen tussen kolommen.
- Mijn weekplanning inrichten door gewoon te vertellen wat ik maandag, dinsdag en woensdag wil doen.
En het mooie: dit past precies op die tenenkrommende laag. In een overleg stemmen we af wie wat gaat doen, en terwijl we praten maakt de agent de taken aan. Aan het einde van de dag zeg ik hardop wat ik afgerond heb, en de agent versleept ze naar de juiste kolom. Ik registreer niet meer. Ik vertel, en Membis onthoudt.
Hetzelfde geldt voor de pipeline. Waar ik vroeger velden moest invullen om de CRM te voeden, vertel ik nu gewoon, zoals je het tegen een collega zou vertellen, wie ik gesproken heb, dat er een telefoontje was, dat er een mailtje volgde, en dat er uiteindelijk akkoord kwam. Membis houdt het netjes voor me bij. De historie bouwt zich vanzelf op. Het overzicht ontstaat zonder dat ik er moeite voor doe.
Dat is, eerlijk, echt super chill.
Werk ik eigenlijk nog wel met een interface?
Wat me de laatste weken steeds vaker opvalt: ik vraag me af of ik nog wel echt in applicaties werk. Het grootste deel van mijn dag zit ik in Claude Code. Dat is mijn werkplek geworden. Onder water praat Claude via API's en MCP-services met alle andere systemen, en ik merk er weinig van, behalve dat de dingen gewoon gebeuren.
Voor mijn eigen day-to-day heb ik eigenlijk nauwelijks een interface meer nodig. Ik praat, ik typ, de agent handelt af. Dat voelt soms bijna vervreemdend, maar vooral heel natuurlijk.
En toch, en dit is precies waarom Membis bestaat, wil je voor een team wél een interface hebben. Een plek waar de gedeelde waarheid zichtbaar is. Waar iedereen kan zien waar we staan, welke deals lopen, wie waarmee bezig is, wat er besproken is. Die gezamenlijke laag verdwijnt niet, die wordt juist belangrijker.
Ik wilde die gedeelde waarheid niet versnipperd hebben over vijf losse tools, elk met hun eigen account en eigen logica. Daarom hebben we ons eigen platform gebouwd: één plek waar alles samenkomt, waar het team het overzicht houdt, en waar de agent het harde registratiewerk doet.
De interface is er dus nog. Maar het accent is verschoven. Niet meer de plek waar je werk invoert, maar de plek waar werk zichtbaar wordt, voor jezelf en voor je team.
Waarom dit meer is dan een leuke feature
Terugkijkend op de december-post: ik schreef dat de vraag voor bedrijven zou verschuiven van "welke tools hebben we nodig?" naar "welk werk willen we autonoom laten gebeuren, en waar willen we inzicht en controle?"
Precies die vraag stellen we onszelf nu dagelijks. En het antwoord is genuanceerder dan ik aanvankelijk dacht. Het gaat niet alleen om het bijhouden wegnemen, zodat mensen het werk kunnen doen. In ons geval neemt de agent regelmatig ook stukken van het werk zelf over: documenten opstellen, samenvattingen maken, voorstellen voorbereiden, mails concipiëren. De grens tussen "werk" en "bijhouden van werk" blijkt in de praktijk veel poreuzer dan ik in december dacht. Wat overblijft voor ons als mens, verschuift daarmee ook: naar oordelen, richting geven, beslissen, het gesprek voeren.
Elke keer dat de agent iets voor ons uitvoert, ontstaat er bovendien het soort signaal waar die post over eindigde: waar grijpen we in, wat passen we aan, wat laten we staan? Dat is de feedback-laag waar lerende systemen op draaien. Die bouwen we nu in.
Waar we nu staan
We zijn er nog niet. Sommige capabilities zijn robuust, andere nog broos. De agent maakt soms keuzes die ik had teruggedraaid. Dat hoort erbij, precies zoals ik in december schreef.
Maar het verschil met vier maanden geleden is reëel. Toen was "software die werk uitvoert" een these. Nu is het hoe ik mijn dag begin. Met mijn stem, een agent, en een platform dat luistert, onthoudt én handelt.
Wil je zien hoe we dit in de praktijk brengen? Neem een kijkje op Membis.ai. We staan pas aan het begin, maar de richting is helder, en we bouwen er elke dag aan verder.